Kunst&Poëzie

Wat het lijden betreft vergisten zij zich nooit, 

de Oude Meesters: hoe goed begrepen zij

zijn menselijke rang; hoe het plaatsheeft

terwijl iemand anders aan het eten is of een raam opent of net traag voorbijloopt;

hoe, terwijl de oudere mensen eerbiedig, vol hartstocht

op de wonderbaarlijke geboorte wachten, er altijd

kinderen zijn die niet wilden dat het gebeurde, schaatsend op een vijver aan de rand van het bos;

zij vergaten nooit 

dat zelfs het verschrikkelijke martelaarschap zich moet voltrekken ergens in een hoek, op een rommelige plek

waar de honden doorgaan met hun hondse leven en het paard van de beul zijn onschuldige billen schurkt aan een boom.

Op Bruegels Icarus, bijvoorbeeld: zoals alles zich

op zijn dode gemak van de ramp afkeert; de man achter de ploeg zou de plons gehoord kunnen hebben,

de verloren kreet, maar voor hem was het geen

belangrijk fiasco; de zon scheen

zoals het moest op de witte benen die verdwenen in het groene water; en het kostbare, fragiele schip dat iets merkwaardigs gezien moet hebben,

een jongen die uit de hemel viel,

moest ergens heen en zeilde rustig door.

W.H. Auden - vertaling: J. Bernlef